Sarı saçlarından sen suçlusun!

Sarı saçlarını deli gönlüme bağlamışım Mihriban!
Ve daha nice türküler yazılmıştır sarı saçlar üzerine…
Zira genlerimizde koyu renk saç ve göz rengi çoğunlukta olduğu için sarı saç ve sanki kahverengi, renk sayılmazmış gibi renkli tabir ettiğimiz gözler daha bir cazip gelir çoğumuza…

Neyse asıl mevzuya gelirsek ve ne alaka bu sarı saçlı türküler dersek eğer bazı sendikaların “sarı sendikalar” olarak adlandırılmasından çağrışım yaptı sanırım…

Neydi peki bu sarı saçlar kadar hayranlık duyulmayan sarı sendikaların anlamı?Hükümete yakın olup itiraz etmeyi sevmeyen ve verilen her kararı menfaatleri gereği onaylayan sendikalar olarak tanımlanıyor.
Ve sarışın olmayan sendikaların iddiasına göre de bu sendikalar yüzünden çalışanlar arasında haksızlıklar olduğu gibi,
Mücadelelerindeki başarısızlığa da dolaylı yoldan bu sarının 50 tonunu barındıran sendikalar neden oluyormuş!

Cuma günü Büro-iş, Kesk, Tüm emekliler sendikası, SAVDES ve yine bazı sendikaların desteğiyle Bursa’da farklı meydanlarda art arda basın açıklamaları yaptılar.

Tam da bu sıralarda emekli ve memur zam oranları açıklanıyordu üstelik.

Ve maaş zamlarının vehametini bir kenara bırakırsak, halkımızın öngörüsündeki bu gelişimi her defasında şaşkınlıkla da izlediğimi belirtmeliyim.
Zira daha açıklanmadan eyleme başlamışlardı bile!

Basın açıklamalarında sarı sendikalardan, TÜİK’e, enflasyondan hükümetin emekçiyi ezen politikalarına kadar birçok şikayetler dile getirilse de asıl ve net slogan;

“Geçinemiyoruz” tepkisiydi…

Fakat umutla hazırlanan bu organizasyonlarda katılımın beklenilenin çok altında olması da ilginçti.

Halbuki hepsinin yaşadığı bir mağduriyetti.

Yoksa sarı sendikalara karşı güç kaybı yaşadıklarını düşünüp çaresizce boş mu vermişlerdi?

Veya mitinglerin kaale alınmadığına mı kızgınlardı!

Tamam bazı umutsuzlukların olması doğaldı!

Kaldı ki her yıl işçiyi temsilen masaya oturan TÜRK-İş’in ya bir şekilde ergence masayı terketmesi ya da toplantıya katılmayarak işin içinden sıyrılmasına,

Ve sözde memurun haklarını savunan ancak memurlar dışında sadece kendi memnuniyetini sağlamayı görev edinen Memur-Sen’in yapamadıklarına baktığımızda haklı olabilirler miydi acaba?

Ya da her mağduriyetlerinin akabinde bir basın açıklamasıyla coşup sonrasındaki derin suskunluktan ötürü sırf kalabalık yapmak için de gitmeye gerek duymuyorlar mıydı artık!

…
DİRENİŞİN SEMBOLÜ POLONEZ İŞÇİLERİ…

Ancak 6 aydır tüm baskılara, siyasi manevralara, duvar dibinde sıraya girmelerine hatta alakasız şekilde müftünün bile manevi ikna çabalarına rağmen; yağmur, kar, soğuk demeden direnen Polonez işçilerinin direnişini de unutmamalıdır şikayet edip mücadeleden vazgeçmiş emekçi…

Ve olur ya unutulmuşsa da eğer üzülmeyin kısaca, üstelik de severek ve gururla hatırlatırım:

Bundan 172 gün önce İstanbul Çatalca’da bulunan Polonez fabrikasında Tekgıda-İş’e üye oldukları için tazminat, ihbar hakları verilmeden sendikalı işçiler işten atılmıştı.

Ve bu haksızlığa karşı mağdur olan 146 işçi direniş kararı aldı.

Önceleri çok dikkate alınmasalar da günler geçtikçe, bu işçilerin vazgeçmedikleri görülüp sosyal medyanın da etkisinin büyümesiyle ikna edilmeye çalışıldılar.

Ancak işçiler hakları verilmediği sürece devam edeceklerini ve hiçbir engele boyun eğmeyeceklerini net şekilde belirttiler.

Ve öncesinde fabrika önünde direnişi başlatan işçiler daha sonra direnişlerini Çatalca Adliyesi önüne taşıyıp çadırlarını bile kurdular.

İşçiler de ne olursa olsun her şeyi göze almışlardı.

Çünkü haklıydılar ve adaletin yerini bulmasıydı tek amaçları…

Ve 6 aylık zorlu mücadelenin sonunda dün Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Vedat Işıkhan, Tekgıda-İş Sendika temsilcileri, işçiler ve işverenlerin katıldığını, bir toplantı gerçekleştirdiklerini kamuoyuna açıklarken; sürecin çözüme ulaştığını ve taraflar arasında uzlaşma sağlandığı müjdesini verdi.

İşten atılan, 172 gündür hakları için direnen işçilerin direnişte geçirdikleri 6 aylık ücretleri patron tarafından ödenecekti ve ayrıca;
İşçiler kıdem ve ihbar tazminatının yanında sendikal tazminat da alacaktı.
Polonez fabrikasında sendikal örgütlenmeye engel olunmayacak, Tekgıda-İş Polonez’de örgütlenme çalışmasını sürdüreceği konusunda da anlaşmaya varıldığı belirtildi.
…
Evet, yılmadan cesaretle hakları için mücadele eden işçiler kazanmıştı.
Direnişin, cesaretin ve zaferin sembolü olmuşlardı…
Ve bu sadece Polonez işçilerinin zaferi değil yorgun, umutsuz ve çaresizce bekleyen tüm emekçiler, sendikalar için de bir umut olmalıdır.

Yeter ki zafere giden yolda birlik içinde mücadeleden vazgeçilmesin!
Yeter ki haksızlık karşısında pes edilmesin!
Ve yeter ki kabullenmek haksızlıktan daha kolay görülmesin!

“Tepemizdeki bulutlar
ne kadar kara olursa olsun,
Onların üstündeki gökyüzü
hep masmavidir.”
Ve hep o mavidendir umutlu ve onurlu duruşumuz…