Bugün 3 Aralık Dünya Engelliler Günü,

Birleşmiş Milletler tarafından 1992 yılında ilan edilen bu özel günün amacı engelli bireylerin toplumda karşılaştıkları zorluklara dikkat çekmek, haklarını savunmak ve yaşam kalitelerini arttırmak…

Ve böyle bir güne ihtiyaç duyulması, meselenin vehametini görmemizi sağlamakla beraber,

Engellendikleri halde engelli olarak adlandırılmaları ve sırf bu yüzden dezavantajlı kesim olarak görülmeleri de yine mevzunun “vicdanları rahatlatma” kısmı gibi geliyor.

Cumartesi günü Bursa Kent Konseyi Engelliler Meclisinin Merinos AKKM’de düzenlemiş olduğu “Farkındalık Konseri” ne katıldım.
Konsere katılım oldukça yoğundu ve aslına bakarsanız, birçoğu bu özel insanlarımızın yakınlarından oluşmaktaydı.

Ve mutlulukları gözyaşlarına karışmıştı…

Onlar; evlatları, kardeşleri, ebeveynleriyle gurur duyuyorlardı.
Yürüyemediklerinde ayak olmaktan, göremediklerinde göz, konuşamadıklarında dil olmaktan gocunmadıkları da belliydi.

Onların sitemi o ayakların önüne taş, o gözlerin önüne perde ve o dillerin üstüne kilit vuranlaraydı.

Hani farkındalık diyoruz ya bu farkındalığı bu engelleri koyanlara ithaf ediyor ve “Engelleri kaldırıp bir farkındalık yaratın!” diye anlatıyorlardı anlamak isteyenlere aslında…

Bu anlamda Kent Konseyi Engelliler Meclis Başkanı Samet Şahin’in söyledikleri de çok değerliydi:

“Yılın her günü bu farkındalık devam etmeli. Engelli bireyler için eşitlik ve adalet mücadelesinin sürdüğü bir farkındalık dönemi olmalıdır. Takdir ettiğim ve yerinde bulduğum birçok çalışma var. Ancak ne yazık ki bu camiada yaşayan ve bu camia için çalışan insanlar olarak engelli bireylerin halen temel haklarına erişimi konusunda sorunlar yaşadığına şahitlik etmekteyiz.
Hala erişemediğimiz onlarca kamu binası var. Yüzlerce sosyal dahil olma alanları var. Bu kamu binaları ikincil ihtiyaçlarımızın olduğu binalar değil. Temel haklarımızdan eğitim hakkımızı veren eğitim binaları, yaşam hakkımızı sağlayan hastaneler ve dahası…. Tüm bu haklarımızı koruyacağımız adliyelerde bile erişimimizin zorlaştığı alanlar var. Avukat olan arkadaşım, adliye erişilebilir olmadığı için davasına gidemiyor ve davasının başka salonlara alınmasını talep etmek zorunda kalıyor. Hala, çok uzakta değil Yıldırım’da bir okulda tekerlekli sandalyeli arkadaşımın asansör talebine karşılık, okul müdürü evde eğitim almasını önerebiliyor. Çocuğunun ayrıştırılmasını istemeyen annesi onu okulunda haftanın 5 günü sırtında üst kata taşıyor” şeklinde ifade ediyordu en temel ihtiyaçlarında dahi çektikleri sıkıntıları…

Samet Bey’in konuşmasının devamında da her kelimesindeki doğruluk payı yine yüreğimize dokundu.

Halbuki konuşmasının hiçbir yerinde ne ajitasyon ne vicdanlara dokunma güdüsü ne de yardım talep cümlesi vardı!

Ama vatandaş olarak sağlıklı bireylerin yararlandığı haklardan mahrum kalmanın tepkisiydi verdiği ve işte buydu zaten vicdanlarımızı da titreten!

Ve bu oldukça olağan hak taleplerinde neden o engelleri kaldırmadığımızın yanıtsızlığıydı bizi duygulandıran belki de utandıran…

Evet, hepimiz sorumluyduk ve sorumlu olmalıyız da,
Hepimiz elimizden geleni yapmalı ve yanlarında durmalıyız.

Kaldı ki hangimizin bir gün kendimiz için de bu taleplerde bulunmayacağımızın garantisi var ki!
…
Farkındalık konserine gelirsek; son zamanlarda takip ettiklerimden en profesyoneli ve en iyisi olduğunu söylemeliyim.

Bembeyaz kıyafetlerinin içinde bir papatya bahçesini anımsatıyorlardı. Gülümseyişleri hayata inat değildi her şeye rağmen hayata dair sevgilerindendi.

Söyledikleri türkülerle izleyenlere keyifli bir gece yaşatırken,
Farkındalıklarımızı keşfetmemiz, zihnimizdeki engelleri aşmamız için harika bir terapi desteği de verdiler.
Ve yüreklerindeki o sonsuz sevgiyi yüreklerimize nasıl da doya doya aktardılar anlatamam.

Emeği geçenlere ve tüm engellere rağmen hayata gülümseyen, mücadele etmekten yılmayan, bizlere muhteşem bir gece yaşatan o çok özel, güzel insanlara kucak dolusu sevgilerimi yolluyorum.

Ve o güzel, bizi affeden, bağışlayıcı yüreğinize sağlık diliyorum…